How to become a climate hero

I'll let you know once I've figured it out

On our way through Paris via Blaricum

A couple of weeks ago I got invited to join the Fossielvrij Nederland training weekend. After having been active as a social media reporter for a while I thought it would be a good opportunity to actually meet the people, whose names I often see online, in real life. Luckily I already knew some people who are, just like me, volunteer at Greenpeace so I wouldn’t be a total stranger to everyone.

BlaricumWe arrived pretty late on Friday evening after a small breakdown in communication but we received a really warm welcome. We dug into a lovely meal and as you tend to do when you’re new, our little group of five stuck together. But that would soon change. After dinner we did this “mingling” thing (awkward) and a quiz. A pretty difficult one actually. How much do you know about Fossielvrij. I don’t exactly know what happened but in the end our team, Yael Karl and the Flexitarians, won!

After that it was time to do some more socializing but now the conversation had been lubricated by alcoholic beverages. I’ve talked to students, bookkeepers, activists, housewives and trainers. People that work at Greenpeace, Milieudefensie, DHL (or wait, that’s actually me. Well sometimes I talk to myself.) and even one of these pesky reporters from GeenStijl managed to sneak in. People from all walks of life. But everybody got along great. It being the first night every one paced themselves so we called it a pretty early night especially since I had to wake up early for the breakfast service.

The next morning after breakfast we did some energizers to get the juices flowin’. I always feel pretty silly doing them but hey, I don’t want to be a party pooper. Completely energized we had an open space thingy. For those that don’t know that concept: there are about six different spots where people who want to share something can hold court. Seeing that it was my first time I took the divestment 101 workshop (really interesting) and after that “How to handle annoying team members” which was even more interesting. ( Sorry Edwin)


In the afternoon we had a really interesting simulation. How to do a proper protest? People had only 1,5 hrs. to prepare themselves which is pretty short so I guess they had a lot of stress. Why guessing you say? Because I had to play a part. The part of a cop being called into the situation. Nice to be on the wrong side of the law for once. This meant that I had a really relaxed preparation. I even managed to take a little nap. The protest itself was rather exciting and got the adrenalin going. Ignoring press officers (sorry Hielke), making demands and dragging people (sometimes even two at the same time) away. Great fun!
Kampvuur-300x225After debriefing and dinner it was about time to let our hair down. A campfire, a guitar and some drinks. We are after all a bunch of hippies, right? Interesting conversations followed and not all of them were on the subject of the environment. After everybody had a few too much to drink carnage ensued. I won’t go into details. Let’s just say: What happened in Blaricum, stays in Blaricum. If you want to witness one of these crazy you’d better sign up for the next weekend in October.
The next morning it took most people quite a while to wake up. I don’t know why. Luckily the weather had cleared up so we could go outside. After having been an unicorn (don’t ask) Suzy took us through some nice stretching exercises. Liset showed us the Road though Paris because this isn’t the end but only the beginning. A lot of exciting things are coming up. First of all the screening of the Naomi Klein movie, This Changes Everything,  the 26th of September at the NUON power plant in Amsterdam.

And the first weekend of October there will be another training weekend which will even be bigger and better. There will be people, not only from Fossielvrij, but from all different organizations. Activists, artists, students, politicians… Everybody can come. So all come and drag along one of your friends who’d normally not go to this sort of thing. If I’ve learned one thing this weekend that we accept everyone. Doesn’t matter what you do, where you come from, what you look like, young or old, male, female or whatever way you identify yourself. Everybody can help grow this movement in order to accomplish our ultimate goal: a better greener world!

All in all I had a great weekend and I will definitely be there the first weekend of October. You can sign up here and while you’re at it personally invite a friend as well. Hope to see all of you there.

Avonturen in de avonduren


Run for your life, de estafetteloop van Kiruna aan de Poolcirkel tot Parijs, loopt op dit moment door ons land. En voor de begeleiding hoort daar natuurlijk een bakfiets bij. Kari had die geregeld maar nu moest ze nog iemand vinden die van Muiderberg naar IJburg wilde fietsen. En omdat ik een sucker ben voor een goed doel zei ik ja.

Na mijn werk op mijn gemakje naar Muiderberg. Treintje naar Weesp en daar overstappen in de bus. Appeltje eitje. Totdat ik in de trein zat en zag dat het de verkeerde was. Bugger. Hoe ga ik dit oplossen? Eruit op Weesp maar en een taxi dan? Nou, als je ooit dat idee hebt, doe het niet op Weesp. Geen taxi te bekennen. Dan maar terug in de trein naar Naarden-Bussum en daar de bus pakken. Tussendoor Kari bellen. Zij reed ergens in het pikkedonker en was de weg kwijt. Okay….

In Muiderberg aangekomen dus geen flauw idee waar ik moest zijn. Pittoresk dorpje maar wat heb ik een hekel aan woonerven zeg. Thanks God voor Google maps. Gelukkig hadden de Zweedse kanjers mijn nummer en konden ze mij oppikken.

Okay, iedereen was er en we konden. Loper, navigator op een fietsje en ik op de bakfiets met een cameravrouw erin. En hup, daar gingen we. En het leuke was, de loper was een activist van Greenpeace Nederland. Zoals jullie begrijpen mag ik zijn naam niet noemen. Het kan ook dat ik het mij niet meer kan herinneren. Crap, ik ben echt slecht met namen.

Maar dat was een lekker tempo dat we liepen. Beetje Amsterdams ouwehoeren. Beetje bluffen. Nou, dit hou ik wel 2 uurtjes vol. No problemo. En ineens zie ik iemand in zijn korte broek langs de kant van de weg staan. Ik denk nog, dat is raar. Ja, soms ben ik niet zo snel van begrip. Het was natuurlijk de volgende loper.

Het was Bas. Die ken ik natuurlijk wel. Ik had hem zelf uitgenodigd voor Run for your life. Toch weer die persoonlijke connectie Kari. Okay, we waren weer onderweg. Fuck, Bas loopt sneller. Ik moest behoorlijk doortrappen. Nou ja, het blijft natuurlijk wel een uitdaging.

Hup gaan. Langs het Muiderslot, de jachthaven en verder over het dijkje. Klote, nu gaat het ook nog regenen. En een hek, met schapen. En een groot slot erop. Fuck. Toch maar even die regenbroek aandoen die ik die middag bij de HEMA had gekocht. HEMA, dit is geen XL! Dan maar nat.

Maar het hek bleef dicht en we moesten terug. Klote. Voor de tweede keer door het dorp en uiteindelijk kwamen we op een fietspad langs de A1 richting Muiden terecht. Het tempo lag nog steeds behoorlijk hoog en ik zat langzaam te sterven op die bakfiets. Man man, zijn we er al bijna?

Toen we bij Muiden waren had Bas zijn stuk gedaan en zou de volgende het overnemen. Bedankt Bas, het was leuk. We liepen dus behoorlijk achter op schema door onze kleine omleiding en de volgende loper had het na een half uur wachten opgegeven. Geloof ik. Ik hoorde wat Zweeds met cancelled erin. Dus ik denk dat het was.

Ondertussen belde Vince mij waar we bleven. Dat ging nog even duren dus ik adviseerde hem maar even een warm plekje op te zoeken. Keken ze raar naar je Vince in je duikpak?

Maar goed, we moesten door naar IJburg. Fietsje wisselen dan maar? Goed idee. Hey wacht, dit is een elektrische fiets. Mmmm, hiermee kan ik wel doorfietsen naar Parijs. Dat gaat een stuk soepeler. Dus na een lekker stukje fietsen stonden we in IJburg en nam de volgende over. Het was ondertussen bijna elf uur dus het was ook wel tijd zou ik zeggen.

Nadat ik eerst mijn werk op de hoogte had gesteld dat ik wat later zou zijn lag ik uiteindelijk rond één uur in mijn bed. Dromend van schapen op het fietspad.

Oh ja, vandaag gaat RFYL weer gewoon door. Volgens mij gaat Ronnie ook nog een stukje lopen. Go Ronnie!

En hier is de live-feed:

How to become a climate hero?

Lately I’ve been writing quite a few blogs about what I’m doing to become a climate hero but they were pretty much all over the place. So now I’ve made this page where I’ve posted all of them. I hope you enjoy reading them.

Oh yeah, I’ll let you know once I’ve figured it out.

Featured post

Climate Hunger Strike

On the 11th of December 2015 my friend Vatan started his Climate Hunger Strike to protest inaction from politicians and society on climate change. He didn’t eat for 7 days  to get his point across. Mad respect dude!

Tomorrow, exactly one month later, I will start my own Climate Hunger Strike. I’ve chosen the less extreme version in that I will abstain from any solid food for the next three days and instead will only drink juice from organic fruits and vegetables.

This will help me get rid of all toxins that have build up in my body over time. We need the same for our planet. The Paris agreement gave us hope but now we need our Minister-president Mark Rutte to step up to the plate and tell us how we are going to achieve that.

And not by giving us faraway vistas but by telling what we are now going to do to stay under the 1,5 threshhold. Close all coal-powered plants? Stimulate clean energy? Not give huge handouts to the fossil fuel industry? Tell people to eat less meat and use less energy? An ECO-tax? Steer away from the absurd “religion” of unbridled growth on a finite planet?

Or all of the above? That’s rhetorical cause we need all of the above.

I also want to thanks all the others that have already participated in the Climate Hunger Strike. Leo, Liset, Lisa & Kari to name but a few. I couldn’t do this without your inspiration and friendship.

Start a Blog at

Up ↑